Alamut

Akcja powieści „Alamut”, osadzonej w XI wieku w Persji, opowiada historię legendarnego przywódcy ismailickiego, Hasana Ibn Sabbaha, znanego jako Sajduna, samozwańczego proroka, którego obsesją jest zdobycie władzy nad wyznawcami Allaha w całym regionie. Do realizacji swoich planów wykorzystał odosobnioną twierdzę Alamut, gdzie za pomocą intryg i perfidnych manipulacji ma nadzieję zebrać grupę fanatycznie oddanych wyznawców, fedainów, gotowych oddać życie za sprawę i dotrzeć do obiecanego raju. Jego przesłanie brzmi: „Nic nie jest prawdą, wszystko jest dozwolone”. W tym celu wysyła kilku „wybrańców” na jedną noc do baśniowych ogrodów pełnych pięknych niewolnic, które uwodzą i zwodzą ich, stwarzając iluzję, że są w raju i powrócą tam po śmierci. Nie wszyscy bohaterowie przetrwają tę próbę, gdy zdemaskują oszustwo rzekomego proroka. Powieść „Alamut”, opublikowana w 1938 roku, miała być alegorią, odpowiedzią autora na rosnącą potęgę reżimów faszystowskich w Europie, a zwłaszcza we Włoszech. Mimo to ma ponadczasowy, uniwersalny wydźwięk. Mówi wiele o ludzkiej naturze, jej słabościach, podatności na manipulację i skłonności do ulegania zwodniczym obietnicom.