Każdy, kiedyś

Tę naszą ojczyznę można kochać, nienawidzić lub o niej opowiadać. Splatać, mocą opowieści, jeden przyzwoity kraj z tego, czego nas nauczyli i z tego, co widzimy na własne oczy. Z tego, kim byliśmy czasami, i z tego, kim mieliśmy, mogliśmy, chcieliśmy być, a nie mogliśmy być. Z tego, co pochowaliśmy za stodołą, i z tego, co nosimy ze sobą wszędzie. Muszę opowiedzieć sobie tę Polskę, abym mógł ją nadal kochać. Jeśli nie opowiem mojej ojczyźnie, będę jej banitą. Jeśli nie opowiem jej historii, stracę ją. Zagubię się w niej. Tylko opowiadanie historii umożliwia tę miłość. Dzięki opowiadaniu jestem w ciągłości, czyli w domu. Jestem skądś, po coś i jakoś. Jestem. Ona też. Opowiadam to, by zaistniało.