Want straks komen de wolven

Hoe kan je aarden in een verwond lichaam, waar kan je landen in een onstabiele wereld? In deze gedichten roept Liesbeth D’Hoker een sensitief landschap van introspectie en verhoogde aandacht op waarin een ‘ik’ op zoek is naar transformatie. Onvast, even veranderlijk als de levende wereld waartoe die zich verhoudt en waarin die een houvast vindt, reikend naar een kiemend leven voorbij de verstoring. Lichamelijkheid, herinnering, beweging, kwetsbaarheid en verlangen bepalen deze vaak zingende gedichten, en steeds de aandacht voor de dingen — sporen en scherven, opgeladen plekken, objecten en een bestiarium aan levende wezens. Want het is in verbeelding, verstrengeling en bezieling dat we zullen aarden, als we aarden.