We gingen toch huppelen?

Op de vraag waarom hij niet de politiek in wil, antwoordt Frans Kellendonk dat hij zich bij geen enkele partij thuis voelt. Politici zien mensen vooral als consumenten, en daar wil hij niks mee te maken hebben. Het is 1983 als hij dit zegt, de muur is nog niet gevallen, er is nog maar één McDonalds op Nederlands grondgebied en de winkels zijn nog wel eens dicht. Tweeënveertig jaar later zijn we door consumptiemogelijkheden omsingeld en lijkt een wereld buiten dat aanbod heel ver weg. In deze Frans Kellendonklezing reflecteert Rebekka de Wit op de vraag wat al dat oneindige aanbod met ons doet. (Of het bijvoorbeeld ons vermogen tot een potje huppelen niet ernstig aantast).