Vlindervleugels

Waarom schrijf ik honderdwoordenverhalen in honderd woorden over mijn kleinkinderen? Omdat mijn kleinkinderen vlinders zijn. Met hun vleugelslag beroeren ze mij, laten wat stuifmeel achter op mijn huid en zijn alweer vooruitgevlogen in het helderste daglicht. Ze zijn een siddering, een klaterlach in het moment, eventjes zon en maan. Ze mengen blauw en goud tot glittergroen, met in hun hemelogen de schittering van de toekomst. Dit geluk beschrijf ik met kleine teksten. Snel en onbevangen gulpt het verhaal eruit. Daarna schaaf ik aan leegtes, woorden en zinnen tot de spanning danst, om daarna het hoofd van de lezer op hol te brengen. Even lezen, glimlachen, een knipoog en weer doorgaan.